Էլիտ-Մեդ բժշկական կենտրոն

Երևան, Հակոբ Հակոբյան 3/15

Էլ.հասցե:

[email protected]

Աշխատանքային ժամեր

Երկ-Շբթ: 8.30am - 7.00pm

Врач Ашот В. Тамразян родился в 1962 году в Ереване.

В 1987 году окончил Ереванский государственный медицинский университет, факультет педиатрии.

В 2008 году прошел обучение в Москве у професора С. М. Бубновского, где  получил квалификацию врача-кинезитерапевта.

В 2010 году от Министерства здравоохранения Республики Армения получил степень ординатора по специальности «Кинезитерапия».

Բժիշկ Աշոտ Վլադիմիրի Թամրազյանը ծնվել է 1962 թ. Երևանում:

1987 թվականին ավարտել է Երևանի պետական բժշկական համալսարանի մանկաբուժության ֆակուլտետը:

2008 թվականին, Մոսկվայում անցնելով վերապատրաստում պրոֆեսոր Ս. Մ. Բուբնովսկու մոտ, ստացել է բժիշկ-կինեզիթերապեվտի որակավորում:

2010 թվականին ՀՀ առողջապահության նախարարության կողմից ստացել է օրդինատորի աստիճան Կինեզիթերապիա մասնագիտությամբ:

Кинезитерапия

«Наша многолетняя практика показывает, что заболевания позвоночника и суставов могут быть излечимы только лишь одними упражнениями». Г. Шелтон

Кинезитерапия (от греческого “кинезис”- движение, “терапия”- лечение)- лечение движением. Но само по себе движение не лечит, лечит правильное движение.

В последние годы кинезитерапия, как разновидность лечебной физкультуры, получила широкое распространение во всем мире как альтернативный (немедикаментозный) метод лечения патологий опорно-двигательного аппарата (ОДА), что является актуальной задачей современной медицины.

Научные исследования в области оздоровительного направления активизировались в середине 90-х годов. Совершенствование научно-практического потенциала с одновременной модернизацией технологической базы (созданием суперсовременных реабилитационных тренажеров) привело к противоречию между пониманием новых анатомо-физиологических механизмов естественного оздоровления, с одной стороны, и приоритетом медикаментозного лечения над традиционной ЛФК, с другой стороны. Это противоречие послужило толчком для развития кинезитерапии как самостоятельного научного направления, возникшего на стыке двух наук: медицины и физкультурного образования. Благодаря интеграции знаний и профессиональных умений кинезитерапия в настоящее время занимает ведущее место в лечении хронических заболеваний ОДА, особенно позвоночника.

Болями в спине вертебрального генеза (связанными с позвоночником) страдает около 50% людей, а неболеющие являются возможными кандидатами стать больными. Боли в спине мучительны, резко ограничивают жизнедеятельность и снижают качество жизни.

Наблюдения свидетельствуют, что у 95% страдающих болями в спине мышечный корсет туловища (скелетные мышцы спины и брюшного пресса) слабый и поэтому недостаточен для обеспечения стабильного положения позвоночника (последный сам свое положение сохранять не может и нуждается в корсете). Когда мышцы туловища (первая линия защиты стабильности позвоночника) слабеют, компенсацию берут на себя глубокие мышцы позвоночника (вторая линия защиты его стабильности) и в результате испытывают значительное напряжение, которое может перейти в патологию – перенапряжение с судорогами, чему могут способствовать физические действия, нагружающие глубокие мышцы- наклоны, повороты, под’ем груза, работа в единообразной позе. Перенапряжению глубоких мышц позвоночника способствуют также избыточный вес и нарушение осанки.

Резкие боли бывают и  у людей с крепким мышечным корсетом туловища, например у спортсменов, артистов цирка, балета, выполняющих очень большие физические нагрузки, привыщающие функциональьные возможности их мышечного корсета с развитием напряжений глубоких мышц с их судорогами и, естественно, болями спины.

Мышечная ткань должна составлять 40% от веса тела в течение всей жизни человека. Поэтому ее можно отнести к функциональной (динамической) константе человека. Показатель 40% должен достигаться к 18-21 годам. Величина мышечной константы поддерживается законом “сокращения- расслабления” (Г. Шелтон), т.е. правильной гимнастикой. Если это условие соблюдать в течение всей жизни, то мышечная константа, сохраняясь, поддержит в нормальном режиме транспортную функцию, а значит, гомеостаз организма. Если константа не сохраняется, а это происходит по двум причинам- гипокинезии и гиперкинезии, то происходят нарушения питания (транспорта), т.е. дистрофия, что и приводит к дегенеративным изменениям: артрозам, грыжам МПД, подагре и другим несуставным заболеваниям.

Одним из основоположников современной кинезитерапии является Сергей Михайлович Бубновский, доктор медицинских наук, президент Региональной Общественной Организации специалистов по кинезитерапии (РООСК), человек, который после травмы позвоночника более 25 лет ходил на костылях, прошел через эндопротезирование тазобедренного сустава. Разработал систему активной реабилитации на современных узколокальных и многофункциональных тренажерах при заболеваниях ОДА и впервые, поэтапную реабилитацию при тотальном эндопротезировании тазобедренного сустава. Система реабилитации является эффективной и безопасной методикой, что послужило причиной ее быстрого распространения как в России и странах СНГ, так и в Ирландии и Республике Кипр.

Кинезитерапия при постановке диагноза того или иного заболевания ОДА руководствуется не только тремя общепринятыми позициями, такими как история жизни и заболевания, осмотр пациента, анализ рентгенологических снимков, МРТ и КТ исследований, но и обязательной оценкой состояния миофасциальной ткани всех отделов позвоночника в динамике, в чем усматривается принципиальное отличие от существующих диагностических методик. Разработаны специальные карты миофасциальной топографической диагностики, предназначенные для выявления слабых зон кинематики тела, и составляемые на их основе лечебные карты больных с хроническими заболеваниями ОДА направлены на устранение указанных расстройств: от ригидности, гипотрофии и гипертонуса до различных степеней мышечной недостаточности.

Кинезитерапия направлена на мобилизацию функции двигательной системы, активизация мышечой ткани способствует восстановлению гемодинамики и питания зон, пораженных дистрофическим процессом. Основа кинезитерапии, базирующаяся на исследованиях анатомии, физиологии , биомеханики, неврологии, нейрофизиологии, ортопедии-

  • строго локальное и дозированное воздействие на пораженные зоны (посредством использования узколокальных и многофункциональных тренажеров) с целью избавления от дистрофии, т.е. восстановления кровообращения и снятия воспаления: воздействие направлено только на мышечносвязочный аппарат сустава на фоне декомпрессии суставных поверхностей, восстановление антропометрической длины мышц, их структуры и эластичности.
  • повышение подвижности сустава за счет исключения трения друг о друга дегенеративно измененных суставных поверхностей, как это бывает, например, при выполнении гимнастических упражнений без использования тренажеров.
  • снятие влияния веса на позвоночник и суставы детренированного и ослабленного тела.
  • легкость в дозировании программы на каждом занятии, составленной с учетом нарушений функций миофасциального аппарата, контроль степени увеличения амплитуды движений и подвижности суставов.
  •  лечебное  движение на тренажерах должно быть правильным, т.е. исключающим ухудшение структуры мышц, связок и суставных поверхностей. Правильность движения достигается обучением пациента правильной технике его выполнения и постановкой правильного диафрагмального дыхания, т.е. выдоха при максимальном напряжении, что способствует релаксации большинства мышечных групп и возможности выполнить само движение.
  • снятие болевой доминанты, т.е. об’яснительная работа с пациентом, психологический тренинг, учет иерархического подчинения зон, пограничных 

к источнику боли.

Показанием для кинезитерапии являются остеохондроз, и как его осложнение,грыжи МПД, сколиозы у детей, болезнь Бехтерева, некоторые формы ДЦП, компрессионные переломы позвоночника, артрозы, синдром “замороженного” плеча, реабилитация после перенесенных операций на крупных суставах и позвоночнике, после тотального эндопротезирования тазобедренных и коленных суставов, висцеральная патология.

Противопоказания: опухоли позвоночника, внутренних органов, острые инфекционные заболевания, остеопороз IV степени.                                                                                                      

Врач-кинезитерапевт                                         А.В.Тамразян

Կինեզիթերապիան (հունարեն <<կինեզիս>>՝ շարժում, <<թերապիա>>՝ բուժում) բուժումն է շարժման միջոցով: Սակայն բուժում է ոչ թե ինքնին շարժումը, այլ ճիշտ շարժումը:

Վերջին տարիներին կինեզիթերապիան, որպես բուժական ֆիզկուլտուրայի տարատեսակ, ամբողջ աշխարհում լայն տարածում է ստացել՝ հանդես գալով որպես հենաշարժողական ապարատի պաթոլոգիաների այլընտրանքային (ոչ դեղորայքային) բուժման մեթոդ, ինչը ժամակակակից բժշկության ասպարեզում ակտուալ խնդիր է:

Առողջացման ուղղվածության գիտական ուսումնասիրությունները ակտիվացել են 90-ական թվականների կեսերին: Գիտական-պրակտիկ պոտենցիալի կատարելագործմանը և տեխնոլոգիական բազայի մոդեռնիզացիային (գերժամանակակից վերականգնողական մարզասարքերի ստեղծումը) հանգեցրել են, մի կողմից, բնական առողջացման նոր անատոմիա-ֆիզիոլոգիական մեխանիզմների, և մյուս կողմից, ավանդական բուժական ֆիզկուլտուրայի  հասկացությունների միջև հակասության: Հենց այդ հակասությունն էլ խթան է ծառայել կինեզիթերապիայի՝ որպես ինքնուրույն գիտական ուղղվածության զարգացման համար, որն առաջացել է երկու գիտությունների հատման կետում. բժշկության և ֆիզիկական կրթության: Գիտելիքների և պրոֆեսիոնալ հմտությունների ինտեգրման շնորհիվ կինեզիթերապիան այսօր առաջատար տեղն է զբաղեցնում հենաշարժողական ապարատի, հատկապես ողնաշարի խրոնիկ հիվանդությունների բուժման գործում:

               Մեջքի ողնաշարային ծագման ցավերից (կապված ողնաշարի հետ) տառապում է մարդկանց գրեթե 50 տոկոսը, իսկ նրանք, ովքեր գանգատներ չունեն, մշտապես հանդիսանում են հիվանդ դառնալու հնարավոր թեկնածու: Մեջքի ցավերը տանջալի են, կտրուկ սահմանափակում են շարժունակությունը և նվազեցնում են կյանքի ընդհանուր որակը:

Դիտարկումները վկայում են, որ մեջքի ցավերից տառապողների 95  տոկոսի մոտ իրանի մկանային կորսետը (մեջքի կմախքային մկաններն ու որովայնային ճնշամկանները (пресс)) թույլ է, և այդ պատճառով բավարար չէ ողնաշարի հաստատուն դիրքի ապահովման համար (ողնաշարն ինքնին իր դիրքը պահպանել չի կարող և կորսետի կարիք ունի): Երբ իրանի մկանները, որոնք հանդիսանում են ողնաշարի կայունության պահպանման առաջին սահմանագիծը, թուլանում են, ծանրաբեռնվածությունն իրենց վրա են վերցնում ողնաշարի խորը մկանները, որոնք իրենց հերթին դրա կայունության երկրորդ սահմանագիծն են: Դրա արդյունքում խորը մկանները նշանակալի լարման տակ են ընկնում, ինչը կարող է փոխարկվել պաթոլոգիայի՝ ջղաձգումներով գերլարման, դրան էլ կարող են նպաստել խորը մկանները ծանրաբեռնող ֆիզիկական գործողությունները՝ կռանալը, շրջումները, ծանրության բարձրացումը, մշտապես նույն դիրքով աշխատանքը:  Խորը մկանների գերլարմանը նպաստում են նաև ավելորդ քաշն ու  կեցվածքի շեղումները:

Կտրուկ ցավեր ունենում են իրանի պինդ մկանային կորսետ ունեցող մարդիկ, օրինակ մարզիկները, կրկեսի, բալետի արտիստները: Այդպիսի մարդիկ աշխատում են շատ մեծ ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությամբ, որը գերազանցում է նրանց մկանային կորսետի ֆունկցիոնալ հնարավորությունները՝ զարգացնելով խորը մկանների լարումը դրանց ջղակծկումներով, և բնականաբար, մեջքի ցավերով:

Մկանային հյուսվածքը պետք է կազմի մարդու քաշի 40 տոկոսը ամբողջ կյանքի ընթացքում: Այդ պատճառով այն կարելի է վերագրել մարդու ֆունկցիոնալ (դինամիկ) հաստատունին: 40 տոկոս ցուցանիշը պետք է համալրվի 18-21 տարեկանում: Մկանային հաստատունի մեծությունը ենթարկվում է <<կծկում-թուլացում>> կանոնին (Գ. Շելտոն), այսինքն ճիշտ մարմնամարզությանը: Եթե ամբողջ կյանքի ընթացքում այդ պայմանը չխախտվի, ապա մկանային հաստատունը, պահպանվելով, նորմալ ռեժիմում կպահի տեղաբաշխման ֆունկցիան, հետևաբար և օրգանիզմի հոմեոսթազը: Եթե հաստատունը չի պահպանվում, տեղի է ունենում սնուցման (տեղաբաշխման) խանգարում, այսինքն դիստրոֆիա, ինչն էլ հանգեցնում է դեգեներատիվ փոփոխությունների՝ արթրոզների, միջողային սկավառակների ճողվածքների,  հոդատապի, (подагра) և այլ ոչ հոդային հիվանդությունների:

Ժամանակակից կինեզիթերապիայի հիմնադիրներից մեկն է հանդիսանում բժշկական գիտությունների դոկտոր, կինեզիթերապիայի մասնագետների ռեգիոնալ հասարակական կազմակերպության նախագահ Սերգեյ Միխայլովիչ Բուբնովսկին, մարդ, ով ողնաշարի վնասվածքից հետո ավելի քան 25 տարի քայլել է հենակների վրա, կրել է կոնքազդրային հոդի էնդոպրոթեզավորում: Նա մշակել է հենաշարժողական ապարատի հիվանդությունների դեպքում ակտիվ վերականգնման համակարգ ժամանակակից նեղ տեղայնացված և բազմաֆունկցիոնալ մարզասարքերի վրա և առաջին անգամ փուլային վերականգնում՝ կոնքազդրային հոդի տոտալ էնդոպրոթեզավորման ժամանակ: Վերականգնման սիստեմը արդունավետ և անվտանգ է, ինչը պատճառ է հանդիսացել ինչպես Ռուսաստանում և ԱՊՀ երկրներում, այնպես էլ Իռլանդիայում, Կիպրոսում և այլուր դրա արագ տարածման համար:

Հենաշարժողական այս կամ այն հիվանդության ախտորոշման դեպքում կինեզիթերապիան ուղղորդվում է ոչ միայն ընդհանուր տարածված չափանիշերով, այնպիսիք, ինչպիսին են կյանքի և հիվանդության պատմությունը, հիվանդի զննումը, ռենտգենյան նկարների վերլուծությունը, մագնիսառեզոնանսային և համակարգչային տոմոգրաֆիայի (МРТ, КТ) հետազոտությունները, այլ նաև շարժման ժամանակ ողնաշարի բոլոր հատվածների միոֆասցիալ հյուսվածքի վիճակի պարտադիր գնահատականով, ինչն էլ սկզբունքային տարբերությունն է հանդիսանում  գոյություն ունեցող ախտորոշման մեթոդիկաներից: Մշակված են միոֆասցիալ տոպոգրաֆիկական ախտորոշման հատուկ քարտեր, որոնք նախատեսված են մարմնի կինեմատիկայի թույլ գոտիների բացահայտման համար, և դրանց հիման վրա կազմված՝ հենաշարժողական ապարատի քրոնիկ հիվանդություններով տառապող հիվանդների բուժական քարտերը ուղղված են նշված խանգարումների վերացմանը. սկսած  ձգվածությունից, հիպոտրաֆիայից, հիպերտոնուսից մինչև մկանային անբավարարության տարբեր աստիճաններ:

Կինեզիթերապիան ուղղված է շարժողական համակարգի ֆունկցիայի մոբիլիզացմանը, մկանային հյուսվածքի ակտիվացումը նպաստում է հեմոդինամիկայի վերականգմանը և դիստրոֆիկ գործընթացից ախտահարված գոտիների սնուցմանը: Խարսխված անատոմիայի, ֆիզիոլոգիայի, բիոմեխանիկայի, նեվրոլոգիայի, նեյրոֆիզիոլոգիայի, օրթոպեդիայի վրա՝ կինեզիթերապիայի հիմքն է.

  • խիստ լոկալ և դոզայավորված ազդեցությունը ախտահարված գոտիների վրա (նեղ տեղայնական և բազմաֆունցկիոնալ մարզասարքերի կիրառման միջոցով) դիստրոֆիայից ազատվելու նպատակով, այսինքն արյան շրջանառության վերականգնման և բորբոքման վերացման նպատակով. ազդեցությունն ուղղված է միայն հոդի մկանակապանային ապարատի վրա հոդային մակերևույթների դեկոմպրեսիայի ֆոնին, մկանների անտրոպոմետրիկ երկարության, դրանց կառուցվածքի և առաձգականության վերականգմանը:
  • Հոդի շարժունակության բարձրացումը՝ դեգերատիվ փոփոխված հոդային մակերևույթները մեկը մյուսին հպման բացառման հաշվին, ինչպես դա տեղի է ունենում, օրինակ, առանց մարզասարքի կիրառման վարժություններ կատարելիս:
  • Ողնաշարի և չմարզված, թուլացած մարմնի վրա քաշի ազդեցության վերացումը:
  • Յուրաքանչյուր պարապմունքի ժամանակ ծրագրի չափաբաժնի թեթևությունը՝ որը կազմվում է հաշվի առնելով միոֆասցիալ ապարատի գործառույթի խախտումը, գործողությունների և հոդերի շարժումների միջակայքերի մեծացման վերահսկողությունը:
  • Մարզասարքերի վրա բուժիչ շարժումները պիտի ճիշտ լինեն, այսինքն բացառեն մկանների, կապանների և հոդային մակերևույթների կառուցվածքի վատթարացումը: Շարժումների ճշգրտությանը կարելի է հասնել՝ հիվանդին սովորեցնելով դրա ճիշտ կատարման տեխնիկան, և ճիշտ դիաֆրագմալ շնչառության կիրառմամբ, այսինքն առավելագույն լարման ժամանակ արտաշունչը, ինչը նպաստում է մկանային խմբերի մեծամասնության ռելաքսացիային և ինքնին շարժումը կատարելու հնարավորությանը:
  • Ցավային դոմինանտի վերացումը, այսինքն հիվանդի հետ բացատրական աշխատանքը, հոգեբանական թրեյնինգը, ցավի աղբյուրներին սահմանակից գոտիների հիերխիկ հնազանդության հաշվառումը:

Կինեզիթերապիայի ցուցում են հանդիսանում օստեոխոնդրոզը, և որպես դրա բարդացում՝ միջողային սկավառակների ճողվածքները, սկոլիոզները երեխաների մոտ, Բեխտերեվի հիվանդությունը, մանկական ուղեղային կաթվածի որոշ ձևեր, ողնաշարի կոմպրեսային կորտվածքները, արթրոզները, <<սառցակալած>> ուսի համախտանիշը, խոշոր հոդերի և ողնաշարի վիրահատություններից, կոնք-ազդրային և ծնկան հոդերի էնդոպրոթեզավորումներից հետո վերականգնումը, վիսցերալ պաթոլոգիան:

Բժիշկ Ա. Վ. Թամրազյան