Էլիտ-Մեդ բժշկական կենտրոն

Երևան, Հակոբ Հակոբյան 3/15

Էլ.հասցե:

[email protected]

Աշխատանքային ժամեր

Երկ-Շբթ: 8.30am - 7.00pm

Title

Autem vel eum iriure dolor in hendrerit in vulputate velit esse molestie consequat, vel illum dolore eu feugiat nulla facilisis at vero eros et dolore feugait.

Tag Archive

Պարանոցային հատվածի ճողվածքը

Ողնաշարի պարանոցային հատվածի ճողվածքը դեռ շատ երիտասարդ հասկացություն է,  այն անցյալ դարի 80-ականներին դեռևս գոյություն չուներ: Հարկ է նշել, որ այս հասկացությունը  փոխարինել է այնպիսի ախտորոշումներ, ինչպիսիք են օստեոխոնդրոզը, ռադիկուլիտը, լումբալգիան և  դորսալգիան, որոնք բավական անպարզ էին: «Ճողվածք» տերմինի գրագիտության հարցը ինքնին հարցականի տակ է դրված, քանի որ պաթոլոգիայի եւ պաթոֆիզիոլոգիայի առումով աճուկային և պորտային ճողվածքների հետ համեմատության եզրեր չկան: Այդ հասկացությունը հայտնվել է մագնիսա – ռեզոնանսային տոմոգրաֆիային (ՄՌՏ) զուգահեռ, երբ նկարներում ոսկորներից բացի տեսանելի են դարձել նաև փափուկ հյուսվածքները, և այդ տարիներին արձանագրված պատկերների մեկնաբանությունները մինչև այժմ կորեկցիայի չեն ենթարկվել:

Միջողային սկավառակի ճողվածքը ինքնին հիվանդության հիմնական բարդությունն է, ինչպիսին է ողնաշարի օստեոխոնդրոզը: Այս հիվանդությունը դրսևորվում է այն բանի շնորհիվ, որ միջողային սկավառակի առաձգականության նվազման շնորհիվ, երբ չափից ավելի առանցքային բեռնվածություն է տեղի ունենում, մանրաթելային օղակը կոտրվում է, և փշրված կորիզը քայքայվում է, որից հետո միջողային սկավառակը դառնում է ոչ լիարժեք և այլևս չի կարողանում իրականացնել իր ամորտիզացիոն գործառույթները:

Պետք է նկատել, որ արևմուտքում <<ճողվածք>> բառը չի գործածվում, քանի որ այնտեղ տվյալ տեսակի խնդրի նկատմամբ չափազանց լուրջ է վերաբերմունքը, ինչը կարող է բացասական ազդեցություն ունենալ պացիենտի հոգեբանության վրա: Մեզ մոտ բժշիշկները, ՄՌՏ նկարի վրա ճողվածք հայտնաբերելիս սկսում են վախեցնել պացիենտին: Ձեզ կարող են պատմել ձեր վերջույթների հնարավոր պարալիչների, չորացումների մասին …Սակայն պրոֆեսիոնալ մասնագետների մեծամանությունը նման բաների չի բախվել, այդ պատճառով չարժե վախենալ տվյալ հիվանդության այդչափ սարսափեցնող հետևանքներից: Միայն պետք է հիշել այն փաստը, որ նա, ով ցանկանում է բուժվել, անպայման բուժվու՛մ է: Կարևոր է խորհրդատվություն ստանալ վերականգնողական բժշկության փորձառու և որակավորված մասնագետների կողմից, ոչ թե վազել նեյրովիրաբույժի մոտ՝ վիրահատական բուժում ստանալու համար: Օրգանիզմը ինքնակարգավորվող և ինքնավերականգնվող համակարգ է (Պավլով), կարևոր է ստեղծել պայմաններ, որոնք կնպաստեն օրգանիզմի այդ ընդունակությունների իրականացմանը: Արդեն ավելի քան 15 տարի կինեզիթերապիայի մասնագետները (բ. գ. դ. պրոֆեսոր Ս. Մ. Բուբնովսկու մեթոդով) Ռուսաստանում և արտասահմանում աշխատում են այդ ուղղությամբ առանց դեղորայքային կամ վիրահատական միջամտության: Կարևոր է հաշվի առնել, որ ողնաշարի պարանոցային հատվածի բուժման ժամանակ արդյունավետ չեն կարող լինել բուժման այն մեթոդները, որոնք կիրառվում են գոտկային հատվածի ճողվածքների ժամանակ: Դրա գլխավոր պատճառը այդ երկու հատվածների անատոմիական տարբերության մեջ է: Այդ իսկ պատճառով կինեզիթերապիայի ծրագիրը ընտրվում է ինդիվիդուալ՝ ներառելով պաթոլոգիայի դաշտը:

Այդ հիվանդությունը ախտորոշելը բարդ խնդիր չէ, քանի որ ՄՌՏ-ի (մագնիսա-ռեզոնանսային տոմոգրաֆիա) օգնությամբ բժիշկը սովորաբար հեշտությամբ որոշում է ճողվածքի չափը, իսկ միոֆասցիալ հետազոտությունը թույլ է տալիս որոշել ինքնին հիվանդության դրսևորումը: Սակայն եթե ցանկանում ենք որոշել ողնաշարային հատվածում անոթների արյան շրջանառության վրա ճողվածքների ազդեցությունը, այդ դեպքում կիրառում են գլխի և պարանոցային հատվածների ուլտրաձայնային դոպլերոգրաֆիա: Բավական հաճախ պարանոցային հատվածում ճողվածքները ձևավորվում են ծննդյան տրավմաների ժամանակ, սկոլիոզների առկայության դեպքում, պրոֆեսիոնալ սպորտի հետևանքով կամ այնպիսի աշխատանքի, որը կապված է մշտապես համակարգչի առաջ միևնույն դիրքով նստելու հետ, ինչը հանգեցնում է ողնաշարի վրա բարձր առանցքային ծանրաբեռնվածության (գլխի ճնշումը ուղղահայաց դիրքում): Միևնույն ժամանակ տվյալ հատվածն առավել շարժունակ է, քան մյուսները, ինչն ավելի է մաշեցնում ողնաշարը հենց այդ մասում, հատկապես եթե չի կատարվում պրոֆիլակտիկ մարմնամարզություն: Ինչպիսին էլ լինեն պատճառները, որոնք հանգեցրել են նշված պաթոլոգիային, բուժումը պետք է ուղղված լինի ոչ թե հաբերի ու բլոկադաների օգնությամբ ցավային համախտանիշի վերացմանը, այլ պարանոցային ողերն ու սկավառակները շրջապատող մկանների արյան շրջանառության վերականգնմանը: Միայն այդ պայմանով կարելի է հասնել վիճակի ստաբիլացման, մաշված սկավառակների հատվածներում մկանների կորսետային ֆունկցիայի ամրացման, նոր ճողվածքների գոյացման կանխման, և ֆիզիոլոգիական ճանապարհով բորբոքային պրոցեսի դադարեցմանը, ինչն էլ կհանգեցնի ցավերի անհետացմանը:

Ողնաշարի պարանոցային հատվածի մկանների հետ աշխատանքի ամենից անվտանգ օգնականը Բուբնովսկու բազմաֆունկցիոնալ բուժական մարզասարքն է, սակայն բուժական վարժությունների ընտրության համար անհրաժեշտ է որակավորված մասնագետի՝ բժիշկ-կինեզիթերապեվտի օգնություն:

Please follow and like us:

“Կուրու” հիվանդությունը

Այս հիվանդությունը, որը հայտնաբերվել է քսաներորդ դարի սկզբին, արդարացիորեն համարվում է աշխարհի ամենահազվագյուտ հիվանդություններից մեկը և հանդիպում է առավելապես Նոր Գվինեայի բարձր լեռնային գոտիներում ապրող Ֆորե ցեղի աբորիգենների մոտ: ”Կուրու” բառը նրանց լեզվով երկու նշանակություն ունի` դող կամ փչացում, անպետքացում: Որոշ աղբյուրներում այն հիշատակվում է նաև որպես ”ծիծաղող մահ”, քանի որ ի թիվս այլ ախտանիշերի, երբեմն հիվանդի դեմքին գծագրվում է ձգված միմիկական ժպիտ, ինչպես փայտացման ժամանակ: Սակայն այդ եզրույթը տրվել է արևմտյան հոդվածագիրների կողմից. իրենք, ցեղի ներկայացուցիչները, այդ հիվանդությունը երբեք այդպես չեն անվանում:

Հիվանդությունը տարածվել է մարդակերության ծիսակատարումների միջոցով, երբ մասնակիցները ուտում էին նաև զոհի ուղեղը: Քսաներորդ դարի երկրորդ կեսից հանիբալիզմի վերացման հետ գրեթե վերացավ նաև կուրուն, սակայն երբեմն դրսևորվում է առանձին դեպքերում, քանի որ այդ հիվանդության ինկուբացիոն շրջանը տևում է մոտ հիսուն տարի: 1966-ից մինչև 2004 թվականն ընկած ժամանակահատվածում արձանագրվել է կուրույի 11 դեպք:

Կուրու հիվանդության կլինիկական առանձնահատկությունները համեմատած մյուս պրիոնային հիվանդությունների հետ առավել սերտորեն վերաբերում են Կրեյցֆելդ-Յակոբի հիվանդությանը: Այս հիվանդության կլինիկական առանձնահատկությունները բաղկացած են վարքային, մտավոր, վերջութային և զգայական խանգարումներից: Ընդհանուր վաղ ախտանշանները ներառում են դեպրեսիա, անհանգստություն, անքնություն և պաթոլոգիկ անտարբերություն:

Հիվանդության առաջին շրջանում մարդը աստիճանաբար կորցնում է քայլելու ունակությունը, այնուհետև բոլոր շարժումները կտրուկ սահմանափակվում են, տեղի են ունենում մկանների ակամա կծկումներ, զարգանում է թուլամտություն:  

Այս սարսափելի հիվանդության ճշգրիտ պատճառը ոչ ոք չգիտի: Այն, որ փոխանցվում է հանիբալիզմի` մասնավորապես ուղեղ ուտելու միջոցով, ապացուցված է: Ծիսական հանիբալզիմի ընթացքում ամենավարակված մասը` ուղեղը, տալիս էին հիմնականում կանանց և երեխաներին, հետևաբար հիվանդության հարվածի տակ առավելապես նրանք էին:

Ենթադրվում է, որ հիվանդը վարակվում է պրիոն վիրուսով, սա հատուկ սպիտակուց է, որը ունի վիրուսի հատկություններ: Զուգահեռ զարգանում է սպունգանման էնցեֆալոպաթիա, այսինքն, ուղեղը աստիճանաբար փափկում ու քայքայվում  է այնպես, որ նմանվում է սպունգի:

Առաջին ախտանիշների հայտնվելուց հետո հիվանդությունը տևում է չորս ամսից մինչև երկու-երեք տարի և առանց բացառության բոլոր դեպքերում հանգեցնում է մահվան:

Այս հիվանդության բուժման արդյունավետ որևէ մեթոդ չկա: Բուժումն ուղղված է միայն ախտանիշների դրսևորումների թուլացմանը: Չկան նաև մշակված դիագնոստիկ թեստեր` կոնկրետ ախտորոշում կայացնելու համար:  Ճշգրիտ ախտորոշումը իրականում է միայն մահից հետո կենտրոնական նյարդային համակարգի պաթոլոգիական անալիզով:

Please follow and like us: